Wskaźniki połowów sillago wschodniego (Sillago flindersi) spadły o 99% w porównaniu z obszarami kontrolnymi bezpośrednio po morskim badaniu sejsmicznym u południowo-wschodnich wybrzeży Australii, a wpływ na to sillago utrzymywał się co najmniej 10 miesięcy (Knuckey i in., Marine Environmental Research 2026). Połowy płaskogłowa tygrysiego (Neoplatycephalus richardsoni) na tym samym łowisku o powierzchni 11.000 km² spadły o 75%, co przypomina klasyczne doświadczenie z Morza Barentsa, w którym połowy dorsza atlantyckiego (Gadus morhua) i plamiaka (Melanogrammus aeglefinus) włokiem spadły o około 50% po rozpoczęciu strzelań (Engås i in., Canadian Journal of Fisheries and Aquatic Sciences 1996). Dźwięk stojący za tymi liczbami niesie się daleko: impulsy dział powietrznych rejestrowano prawie 4.000 km od statku badawczego (Nieukirk i in., Journal of the Acoustical Society of America 2012). To zestawienie przyjmuje perspektywę rybołówstwa wobec poszukiwań sejsmicznych; o żegludze, sonarach i ogólnym hałasie tła oceanu przeczytasz w naszych statystykach akustyki podwodnej i sonarów oceanicznych. Zebraliśmy dane z NOAA Fisheries, Federal Register, Bureau of Ocean Energy Management (BOEM), PNAS, Nature Ecology & Evolution, Scientific Reports, ICES Journal of Marine Science, Canadian Journal of Fisheries and Aquatic Sciences oraz ponad tuzina innych recenzowanych badań.
TL;DR
- Wskaźniki połowów sillago wschodniego spadły o 99%, a płaskogłowa tygrysiego o 75% w porównaniu z obszarami kontrolnymi tuż po badaniu (Knuckey i in., Marine Environmental Research 2026)
- Połowy dorsza i plamiaka włokiem na Morzu Barentsa spadły o około 50% po rozpoczęciu strzelań i o około 70% wewnątrz obszaru strzelań (Engås i in., CJFAS 1996)
- Połów na jednostkę nakładu w wędkarskim połowie karmazynów (Sebastes) na haczyk spadł o 52,4% podczas emisji z działa powietrznego (Skalski i in., CJFAS 1992)
- Połowy halibuta czarnego (Reinhardtius hippoglossoides) sieciami skrzelowymi wzrosły o 132% podczas strzelań, podczas gdy połowy tego samego gatunku sznurami haczykowymi spadły o 16% (Løkkeborg i in., CJFAS 2012)
- Badanie nad obszarem około 2.500 km² dna morskiego nie miało żadnego krótkoterminowego ani długoterminowego wpływu na tropikalne ryby przydenne (Meekan i in., PNAS 2021)
- Dźwięki dział powietrznych zarejestrowano prawie 4.000 km od statku badawczego (Nieukirk i in., JASA 2012)
- Pojedyncze małe działo powietrzne wciąż niosło znaczną energię do 10 kHz w odległości 1.300 m na płytkich wodach duńskich (Hermannsen i in., PLOS ONE 2015)
- Śmiertelność zooplanktonu wzrosła z 18% do 40-60% po przejściach działa powietrznego u wybrzeży Tasmanii (McCauley i in., Nature Ecology & Evolution 2017, za Curtin University)
- Śmiertelność przegrzebków po czterech przejściach działa powietrznego sięgnęła 17,5% wobec 3,6% w grupach kontrolnych w 120. dniu (Day i in., PNAS 2017)
- Zaburzenia równowagi i uszkodzenia statocyst u langust utrzymywały się do 365 dni po ekspozycji na działo powietrzne (Day i in., Proceedings of the Royal Society B 2019)
- 100-dniowe badanie u wybrzeży Nowej Fundlandii i Labradoru nie zmieniło liczebności żadnego z 5 najpospolitszych gatunków ryb dennych (Nguyen i in., Marine Pollution Bulletin 2025)
1. Poziomy źródła dział powietrznych i rozmiar zestawu
Morskie badanie sejsmiczne to statek holujący zestaw dział powietrznych: komór, które co kilka sekund uwalniają sprężone powietrze, by wysłać impuls dźwiękowy w dno morskie, a jego echa tworzą mapę leżących pod nim warstw skalnych. Od większości źródeł hałasu odróżnia je trwałość: badanie komercyjne wykonuje jeden strzał co 8 do 15 s, przez 24 godziny na dobę, od tygodni do miesięcy (Day i in., PNAS 2017), a zestawy zaproponowane dla amerykańskiego Atlantyku w 2018 roku miały nominalne poziomy źródła sięgające 266 dB re 1 µPa od zera do szczytu.
Te liczby należy czytać jako specyfikacje inżynieryjne, a nie jako to, co słyszy ryba. “Poziom źródła” jest przeliczany wstecz na 1 m od wyidealizowanego źródła punktowego, a cztery popularne miary (od zera do szczytu, od szczytu do szczytu, rms oraz poziom ekspozycji dźwiękowej, czyli SEL, który sumuje energię impulsu) nie są wymienne. We wnioskach atlantyckich z 2018 roku różnica między wartością od zera do szczytu a rms wynosiła 23 dB dla zestawu Spectrum (266 minus 243), ale tylko 10 dB dla zestawu ION (257 minus 247, przy 36 działach powietrznych i 6.420 in³).
| Metryka | Wartość | Źródło |
|---|---|---|
| Nominalny poziom źródła, zestaw Spectrum Geo (32 działa powietrzne, 4.920 in³) zaproponowany dla amerykańskiego Atlantyku | 266 dB re 1 µPa od zera do szczytu, 272 dB od szczytu do szczytu, 243 dB rms | NMFS, zezwolenia IHA na atlantyckie badania geofizyczne, Federal Register 2018 |
| Przeliczony wstecz poziom źródła pojedynczego małego działa powietrznego (10 do 40 in³) na płytkich wodach duńskich | 212 do 221 dB re 1 µPa od szczytu do szczytu; 186 do 192 dB re 1 µPa²s (SEL) | Hermannsen i in., PLOS ONE 2015 |
| Efektywny poziom źródła dwóch zestawów po 2.600 in³ użytych w eksperymencie na Szelfie Północno-Zachodnim w Australii | 231 dB re 1 µPa przy 1 m (średni kwadrat), 228 dB (SEL), 247 dB re 1 µPa·m (od szczytu do szczytu); większość energii poniżej 100 Hz, ze szczytami przy 10 i 50 Hz | Meekan i in., PNAS 2021 |
| Typowe pasmo częstotliwości impulsów badań sejsmicznych | głównie 10 do 300 Hz | Carroll i in., Marine Pollution Bulletin 2016 |
| Natężenie impulsów badań sejsmicznych | 230 dB rms lub więcej | Nowacek i in., Frontiers in Ecology and the Environment 2015 |
| Schemat strzelań w badaniu komercyjnym | jeden strzał co 8 do 15 s (co 20 do 30 m), zestaw holowany z prędkością około 3 do 4 km/h, 24 godziny na dobę przez tygodnie do miesięcy | Day i in., PNAS 2017 |
Kontekst: dla rybołówstwa pasmo częstotliwości ma takie samo znaczenie jak nagłówkowe decybele. BOEM zauważa, że ryby odbierają dźwięk poprzez ruch cząstek, czyli sygnał krótkiego zasięgu, a gatunki z pęcherzem pławnym wypełnionym powietrzem mogą też wykrywać ciśnienie akustyczne, czyli sygnał działający na większe odległości, dlatego oczekuje się, że wpływ na te gatunki będzie bardziej rozległy (BOEM, profil badania GM-20-01b z 2023 roku).
2. Jak daleko niesie się dźwięk dział powietrznych
Impulsy o niskiej częstotliwości tracą energię powoli, więc badanie prowadzone u wybrzeży jednego kontynentu może być słyszalne w całym basenie oceanicznym. Autonomiczne hydrofony na Grzbiecie Śródatlantyckim zarejestrowały dźwięki dział powietrznych prawie 4.000 km od statku badawczego, a w niektórych miejscach dźwięki dział powietrznych występowały w ponad 80% dni w miesiącu przez ponad 12 kolejnych miesięcy (Nieukirk i in., JASA 2012). W przeciwieństwie do stałego szumu żeglugi, który omawiamy w naszych statystykach kawitacji śrub okrętowych i hałasu podwodnego, jest to powtarzający się impuls, który może dominować w pejzażu dźwiękowym przez miesiące.
W pobliżu źródła chodzi o “tłumienie propagacyjne”, czyli spadek poziomu w miarę rozchodzenia się i pochłaniania dźwięku. W duńskiej wodzie o głębokości 15 m pojedyncze małe działo powietrzne traciło około 18 dB na każdy dziesięciokrotny wzrost odległości, a mimo to niosło znaczną energię do 10 kHz w odległości 1.300 m (Hermannsen i in., PLOS ONE 2015). Praktyczny wniosek: w przypadku małego działa powietrznego powszechnie stosowana strefa wyłączenia o promieniu 500 m chroni przed czasową utratą słuchu, ale nie przed reakcjami zwierząt.
| Metryka | Wartość | Źródło |
|---|---|---|
| Największa odległość od statku badawczego, z której zarejestrowano dźwięki dział powietrznych, Grzbiet Śródatlantycki, 1999 do 2009 | prawie 4.000 km | Nieukirk i in., JASA 2012 |
| Trwałość dźwięków dział powietrznych w niektórych punktach hydrofonów w środkowym Atlantyku | ponad 80% dni w miesiącu przez ponad 12 kolejnych miesięcy | Nieukirk i in., JASA 2012 |
| Tłumienie propagacyjne pojedynczego małego działa powietrznego w wodzie o głębokości 15 m, Zatoka Aarhus, Dania | około 18 log(r); dopasowane nachylenia od 16 do 19 dB na dziesięciokrotny wzrost odległości | Hermannsen i in., PLOS ONE 2015 |
| Najwyższa częstotliwość ze znaczną energią wciąż obecną w odległości 1.300 m od działa powietrznego o pojemności 10 do 40 in³ | do 10 kHz | Hermannsen i in., PLOS ONE 2015 |
| Szacowana odległość reakcji morświna na jedno działo powietrzne 40 in³ w porównaniu z powszechnie stosowaną strefą wyłączenia | kilka km wobec 500 m | Hermannsen i in., PLOS ONE 2015 |
| Odbierany poziom w eksperymencie nad zalotami dorsza oraz odległość od konwencjonalnego badania, którą naśladuje | do około 165 dB re 1 µPa²s, podobnie jak na odległości 5 do 35 km od konwencjonalnego badania | Rugtveit i in., Marine Pollution Bulletin 2026 |
| Spadek poziomu ekspozycji dźwiękowej w pobliżu zespołu dwóch dział powietrznych (łącznie 8,6 l) | 221 dB re 1 µPa² s przy 0 m wobec 183 dB re 1 µPa² s przy 25 m | Fields i in., ICES Journal of Marine Science 2019 |
| Rejestracje terenowe w eksperymencie na Szelfie Północno-Zachodnim | około 70.000 sygnałów dział powietrznych zmierzonych w 19 punktach; poziom tła 84 dB re 1 µPa | Meekan i in., PNAS 2021 |
Najnowsze dostępne dane o propagacji w skali basenu: Nieukirk i in., 2012, obejmujące nagrania z lat 1999 do 2009.
3. Wskaźniki połowów podczas badań i po nich
Najnowsze dowody terenowe są też najcięższe. Korzystając z komercyjnych statków łowiących niewodem duńskim na obszarach badania i kontrolnych, australijscy badacze zmierzyli 99-procentowy spadek wskaźników połowów sillago wschodniego i 75-procentowy spadek dla płaskogłowa tygrysiego bezpośrednio po badaniu, a analiza dzienników połowowych potwierdziła istotny spadek dla sillago, ale nie dla płaskogłowa (Knuckey i in., Marine Environmental Research 2026). Zastrzeżenie, na które wskazują sami autorzy: nie istniały żadne randomizowane dane z badań sprzed prac sejsmicznych.
Starsza literatura pokazuje, dlaczego rybacy i regulatorzy wciąż się spierają. Doświadczenie na Morzu Barentsa wykazało spadek połowów 18 mil morskich od obszaru strzelań (Engås i in., CJFAS 1996), ale norweskie badanie sprzed 16 lat wykazało, że połowy sieciami skrzelowymi wzrosły, a nie spadły, podczas gdy połowy sznurami haczykowymi spadły, co autorzy przypisują większej aktywności ryb pod wpływem dźwięku dział powietrznych i mniejszemu żerowaniu (Løkkeborg i in., CJFAS 2012). Rodzaj narzędzia połowowego może więc odwrócić znak wyniku.
| Metryka | Wartość | Źródło |
|---|---|---|
| Wskaźniki połowów bezpośrednio po badaniu w porównaniu z obszarami kontrolnymi, niewód duński, łowisko o powierzchni 11.000 km² w południowo-wschodniej Australii: sillago wschodni (Sillago flindersi) / płaskogłów tygrysi (Neoplatycephalus richardsoni) | -99% / -75%; wpływ na sillago utrzymywał się co najmniej 10 miesięcy | Knuckey i in., Marine Environmental Research 2026 |
| Średni spadek po rozpoczęciu strzelań, Morze Barentsa (obszar badania 40 × 40 mil morskich): dorsz i plamiak włokiem oraz plamiak sznurami haczykowymi / dorsz sznurami haczykowymi | około 50% wagowo / 21% | Engås i in., CJFAS 1996 |
| Spadek wewnątrz obszaru strzelań 3 × 10 mil morskich: włok (oba gatunki) i plamiak sznurami haczykowymi / dorsz sznurami haczykowymi | około 70% / 45% | Engås i in., CJFAS 1996 |
| Największa odległość od obszaru strzelań ze zmniejszonymi połowami; odbudowa po zakończeniu strzelań | 18 mil morskich; liczebność nie wróciła do poziomów sprzed strzelań w ciągu 5 dni | Engås i in., CJFAS 1996 |
| Połów na jednostkę nakładu w wędkarskim połowie karmazynów na haczyk podczas emisji w porównaniu z próbami kontrolnymi, środkowa Kalifornia (pojedyncze działo powietrzne 1.639 cm³, poziom źródła 223 dB re 1 µPa) | -52,4% (przedział ufności 90%: -27,9%, -76,9%); równoważna strata ekonomiczna 49,8% | Skalski i in., CJFAS 1992 |
| Połowy sieciami skrzelowymi podczas strzelań w porównaniu z okresem przed strzelaniami, Norwegia: karmazyn (Sebastes) / halibut czarny (Reinhardtius hippoglossoides) | +86% / +132% | Løkkeborg i in., CJFAS 2012 |
| Połowy sznurami haczykowymi podczas strzelań w porównaniu z okresem przed strzelaniami, Norwegia: halibut czarny / plamiak | -16% / -25% | Løkkeborg i in., CJFAS 2012 |
| Gatunki o komercyjnych wskaźnikach połowów istotnie różniących się od prognoz, dzienniki połowowe Basenu Gippsland, 2012 do 2015 | 9 z 15 (autorzy przypisują badaniu niewiele z nich) | Bruce i in., Marine Environmental Research 2018 |
Kontekst: na Morzu Barentsa spadek był większy dla dużych ryb (powyżej 60 cm) niż dla małych. Wcześniejsze norweskie badanie wykazało, że wskaźniki połowów dorsza w pobliżu badania wróciły do poziomów sprzed strzelań w ciągu około 12 godzin (Løkkeborg i Soldal 1993, w podsumowaniu w profilu badania GM-20-01b BOEM z 2023 roku), co przypomina, jak bardzo te wyniki zależą od miejsca, gatunku i ekspozycji. Najnowsze dostępne dane z doświadczeń na Morzu Barentsa i w Kalifornii: 1996 i 1992.
4. Zachowanie ryb i badania bez efektu
Nie każdy duży eksperyment wykazuje szkody. Na Szelfie Północno-Zachodnim Australii badanie nad obszarem około 2.500 km² dna morskiego nie wywołało żadnych krótkoterminowych (dni) ani długoterminowych (miesiące) skutków dla składu, liczebności, struktury wielkościowej, zachowania ani ruchów ryb przydennych (Meekan i in., PNAS 2021). U wybrzeży Nowej Fundlandii 100-dniowe badanie nie zmieniło liczebności żadnych ryb dennych, choć dorsze wolniej zbliżały się do przynęty po głośnych dniach.
Z ostatnich badań wynika, że zachowanie zmienia się łatwiej niż liczebność. Ma to znaczenie dla rybołówstwa, ponieważ ryba, która przestaje żerować lub oddala się od dna na kilka dni, to utracony połów, nawet jeśli populacja pozostaje nietknięta.
| Metryka | Wartość | Źródło |
|---|---|---|
| Wpływ 5-dniowego badania nad obszarem około 2.500 km² na skład, liczebność, wielkość, zachowanie lub ruchy ryb przydennych, Szelf Północno-Zachodni, Australia | brak skutków krótkoterminowych (dni) i długoterminowych (miesiące) | Meekan i in., PNAS 2021 |
| Nakład próbkowania stojący za wynikiem z Szelfu Północno-Zachodniego | 629 wdrożeń kamer wideo z przynętą w 144 punktach; zarejestrowano 140 gatunków | Meekan i in., PNAS 2021 |
| Zmiana liczebności 5 najpospolitszych gatunków ryb dennych podczas 100-dniowego badania u wybrzeży Nowej Fundlandii i Labradoru | żadna nie została wyjaśniona hałasem sejsmicznym (323 nagrania wideo z przynętą po 5 godzin każde) | Nguyen i in., Marine Pollution Bulletin 2025 |
| Wcześniejszy dobowy średni poziom ciśnienia akustycznego, powyżej którego dorsz atlantycki (Gadus morhua) pojawiał się później przy kamerach z przynętą | powyżej 120 dB re 1 µPa² | Nguyen i in., Marine Pollution Bulletin 2025 |
| Skala badania śledzenia niegładzicy amerykańskiej (Hippoglossoides platessoides) podczas przemysłowego badania sejsmicznego (2024) | oznakowano 297 ryb, 229 odbiorników, 68 dni badania, miejsca kontrolne i oddziaływania oddalone o ponad 100 km | King i in., Marine Pollution Bulletin 2026 |
| Gęstość ryb pelagicznych na początku badania sejsmicznego na Jeziorze Genewskim | spadek o ponad 30% | Réalis-Doyelle i in., Scientific Reports 2025 |
| Hormon stresu (kortyzol) w łuskach młodocianej płoci (Rutilus rutilus), przed strzałami wobec w trakcie strzałów | 31 ± 0,7 wobec 45 ± 0,3 U/mg (p < 0,05) | Réalis-Doyelle i in., Scientific Reports 2025 |
| Żerujące ławice śledzi, gdy statek prowadzący badanie 3D zbliżał się z 27 km do 2 km w ciągu 6 godzin, Vesterålen, Norwegia | brak zmian prędkości, kierunku i wielkości ławicy | Peña i in., ICES Journal of Marine Science 2013 |
Kontekst: badanie z Jeziora Genewskiego dotyczy wód słodkich, a poziom źródła podany przez operatora wynosił 180 do 230 dB re 1 µPa, więc stanowi przydatny kontrast, a nie bezpośredni model badania na morzu otwartym. Najnowsze dostępne dane dotyczące wyniku dla śledzi: 2013.
5. Wpływ na zooplankton i bezkręgowce
Eksperyment z Tasmanii z 2017 roku zmienił debatę, ponieważ dotyczył podstawy sieci troficznej. Po przejściach działa powietrznego śmiertelność zooplanktonu wzrosła z 18% do 40-60%, czyli dwu- do trzykrotnie wzrosła liczba martwych dorosłych osobników i larw, a sonar pokazał zmniejszoną obecność zooplanktonu 15 minut po przejściu i dużą lukę 30 minut po nim (McCauley i in., Nature Ecology & Evolution 2017, w podsumowaniu Curtin University 2017).
Późniejsze prace wskazują na mniejszą strefę szkód. Wokół całego badania w Morzu Północnym w 2022 roku śmiertelność dzikich widłonogów nigdy nie przekroczyła 35,9% (Scientific Reports 2025), a w osobnym eksperymencie widłonogi w klatkach wykazywały podwyższoną tygodniową śmiertelność w odległości 10 m od dział powietrznych, ale nie w odległości 20 m (Fields i in., ICES Journal of Marine Science 2019). W przypadku skorupiaków i mięczaków sygnał dotyczy uszkodzeń niezabijających: langusty traciły zdolność przewracania się z powrotem do pozycji prawidłowej z powodu uszkodzenia statocysty, małego narządu zmysłu, którego langusty używają do utrzymywania równowagi (Day i in., Proceedings of the Royal Society B 2019).
| Metryka | Wartość | Źródło |
|---|---|---|
| Śmiertelność zooplanktonu po przejściach działa powietrznego w porównaniu z okresem przed nimi, Zatoka Storm, Tasmania | z 18% do 40-60% (dwu- do trzykrotny wzrost liczby martwego zooplanktonu dorosłego i larwalnego) | McCauley i in., Nature Ecology & Evolution 2017; Curtin University 2017 |
| Czas do pojawienia się na sonarze zmniejszonej obecności zooplanktonu / dużej luki w warstwie zooplanktonu | 15 minut / 30 minut po przejściu działa powietrznego | Curtin University 2017 |
| Larwy kryla w zasięgu ekspozycji | wszystkie zginęły | McCauley i in., Nature Ecology & Evolution 2017 |
| Maksymalna natychmiastowa śmiertelność dzikich widłonogów z rodzaju Calanus wokół badania w Morzu Północnym z zestawem 3.060 in³ (najbliższe zbliżenie około 50 m, maksymalny SEL 182 dB re 1 µPa²s) | 35,9% | Scientific Reports 2025 (badanie zooplanktonu w Morzu Północnym) |
| Śmiertelność hodowanych Calanus finmarchicus w zanurzonych workach: natychmiastowa / do 7 dni po ekspozycji | poniżej 10% / poniżej 30% | Scientific Reports 2025 (badanie zooplanktonu w Morzu Północnym) |
| Tygodniowa śmiertelność Calanus w porównaniu z grupą kontrolną w odległości 10 m / 20 m od dział powietrznych | o 9% wyższa / brak istotnej różnicy (natychmiastowy efekt tylko w odległości 5 m lub mniejszej) | Fields i in., ICES Journal of Marine Science 2019 |
| Śmiertelność przegrzebków (Pecten fumatus) w 120. dniu, grupa kontrolna wobec czterech przejść działa powietrznego | 3,8% wobec 14,8% (2013); 3,6% wobec 17,5% (2014); naturalny zakres śmiertelności dzikich osobników 11-51% | Day i in., PNAS 2017 |
| Czas przywrócenia pozycji prawidłowej przez langustę skalną po ekspozycji równej przejściu zestawu około 3.100 in³ w odległości 100 do 500 m | o 157% dłuższy niż w grupie kontrolnej (eksperyment 1); zaburzenia i uszkodzenia statocyst utrzymywały się do 365 dni | Day i in., Proceedings of the Royal Society B 2019 |
Kontekst: badanie przegrzebków zauważa, że zmierzona śmiertelność w grupie narażonej pozostała poniżej naturalnego zakresu dzikich osobników, więc jego głównym ustaleniem jest stres fizjologiczny (mniej komórek krwi, zmienione zachowanie), a nie masowa śmierć. Utratę 24.000 ton przegrzebków w Cieśninie Bassa, którą przemysł rybacki powiązał z badaniem, ta praca opisuje jako anegdotyczną. Najnowsze dostępne dane o przegrzebkach, langustach i tasmańskim eksperymencie z zooplanktonem: 2017 do 2019.
6. Regulacyjne progi ekspozycji
Amerykańskie przepisy przekładają to wszystko na garstkę linii decybelowych. Dla ryb NMFS uznaje poziom szczytowy 206 dB re 1 µPa za początek urazów fizycznych od źródeł impulsowych, takich jak działa powietrzne, przy czym skumulowane limity SEL zależą od wielkości ryby (NMFS Summary of Recommended Acoustic Thresholds 2025). Te wartości dla ryb ustalono w 2008 roku jako tymczasowe kryteria dla pogrążania pali udarowo, wyprowadzone z badań nad materiałami wybuchowymi i działami powietrznymi; dotyczą one wszystkich gatunków ryb jednakowo, a agencja opisuje swoje progi jako zalecenia, a nie wiążące przepisy.
Eksperymenty terenowe dają wyobrażenie o rzeczywistych ekspozycjach: langusty trzymane na głębokości 10 do 12 m pod małym działem powietrznym otrzymały do 213 dB od szczytu do szczytu, choć odczyt od szczytu do szczytu nie jest bezpośrednio porównywalny z poziomem od zera do szczytu, którego używa próg dla ryb. Ssaki morskie mają progi dla grup gatunków, ostatnio zmienione w wytycznych technicznych z 2024 roku, a ta sama struktura szczytu i SEL pojawia się w zezwoleniach dla morskiej energetyki wiatrowej, które omawiamy w naszych statystykach pogrążania pali i kurtyn pęcherzykowych w morskiej energetyce wiatrowej.
| Metryka | Wartość | Źródło |
|---|---|---|
| Początek urazów fizycznych u ryb, źródła impulsowe takie jak działa powietrzne (poziom szczytowy) | 206 dB re 1 µPa | NMFS Summary of Recommended Acoustic Thresholds 2025 |
| Początek urazów fizycznych u ryb, skumulowany SEL w ciągu 12 godzin: ryby o masie 2 g lub większej / ryby o masie poniżej 2 g | 187 / 183 dB re 1 µPa²s | NMFS Summary of Recommended Acoustic Thresholds 2025 |
| Nieformalny poziom zakłóceń zachowania u ryb | 150 dB rms | NMFS Summary of Recommended Acoustic Thresholds 2025 |
| Próg zakłóceń zachowania u ssaków morskich, niewybuchowe źródła impulsowe | 160 dB rms | NMFS Summary of Recommended Acoustic Thresholds 2025 |
| Maksymalne odbierane poziomy przy pułapkach na langusty w tasmańskich eksperymentach z działami powietrznymi | 209 do 213 dB re 1 µPa od szczytu do szczytu; 186 do 191 dB re 1 µPa²·s SEL pojedynczego strzału | Day i in., Proceedings of the Royal Society B 2019 |
| Maksymalny odbierany SEL pojedynczego strzału przy przegrzebkach, działo powietrzne 45 in³ wobec 150 in³ | 181 wobec 188 dB re 1 µPa²·s | Day i in., PNAS 2017 |
Kontekst: limity SEL dla ryb są skumulowane w ciągu 12 godzin, natomiast powyższe wiersze dotyczące przegrzebków i langust to wartości dla pojedynczego strzału. Zsumowany po wszystkich strzałach maksymalny skumulowany SEL langust sięgnął 192 do 195 dB re 1 µPa²·s, czyli więcej niż granica urazów 187 dB dla ryb o masie 2 g lub większej.
7. Skala badań, zezwolenia i nakład badawczy
Skala planowanych badań wyjaśnia, dlaczego grupy rybackie się sprzeciwiają. Pod koniec 2018 roku pięć firm otrzymało federalne zezwolenia na prowadzenie badań z użyciem dział powietrznych na amerykańskim Atlantyku, z planowanymi liniami badań o łącznej długości 141.128 km, czyli sumie pięciu złożonych planów (13.062 + 13.766 + 58.300 + 27.330 + 28.670 km). W Zatoce papierologia jest nieprzerwana: 81 Letters of Authorization (LOA) figuruje jako wygasłe na mocy poprzednich przepisów dla Zatoki Ameryki (NOAA Fisheries, wydane Letters of Authorization 2026).
Nakład badawczy jest natomiast niewielki. Systematyczny przegląd z 2023 roku znalazł tylko 31 badań terenowych na dzikich zwierzętach spełniających jego kryteria, z czego tylko 6 dotyczyło ryb (Affatati i Camerlenghi, Frontiers in Marine Science 2023). Sam profil badania BOEM przyznaje, że jego analizy “opierały się na badaniach o ograniczonej stosowalności”.
| Metryka | Wartość | Źródło |
|---|---|---|
| Firmy, którym przyznano atlantyckie zezwolenia na incydentalne niepokojenie (IHA) dla badań z użyciem dział powietrznych (po jednym roku każde), oraz ich łączne planowane linie badań | 5 firm; łącznie 141.128 km | NMFS, zezwolenia IHA na atlantyckie badania geofizyczne, Federal Register 2018 |
| Obszar morskich badań sejsmicznych wzdłuż wybrzeża Brazylii w zbiorze danych z dwóch dekad | około 800.000 km² | Reis-Filho i in., Marine Environmental Research 2026 |
| Badania terenowe na dzikich zwierzętach spełniające kryteria systematycznego przeglądu: ogółem / ssaki / bezkręgowce / ryby / ptaki | 31 / 16 / 8 / 6 / 1 | Affatati i Camerlenghi, Frontiers in Marine Science 2023 |
| Kooperacyjne badanie BOEM nad wpływem dział powietrznych na ryby rafowe w Zatoce: budżet / okres realizacji | 260.000 USD / rok finansowy 2021 do 2024 | BOEM Environmental Studies Program, profil badania GM-20-01b 2023 |
| Planowany projekt badania ryb rafowych BOEM: dorosłe ryby do oznakowania / wyprzedzenie przed badaniem / czas pracy odbiorników | co najmniej 50 / co najmniej 30 dni / około sześciu miesięcy | BOEM Environmental Studies Program, profil badania GM-20-01b 2023 |
Kontekst: zezwolenie nie oznacza ukończonego badania. Zezwolenia IHA z 2018 roku obejmują wyłącznie incydentalne zabicie lub zakłócenie ssaków morskich, więc sumy linii opisują planowany nakład, a nie faktycznie przebyte kilometry. Najnowsze dostępne dane o planach atlantyckich: 2018.
Podsumowanie: morskie badania sejsmiczne z użyciem dział powietrznych w liczbach
| Metryka | Wartość | Źródło |
|---|---|---|
| Wskaźnik połowów sillago wschodniego po badaniu w porównaniu z obszarami kontrolnymi | -99% | Knuckey i in., Marine Environmental Research 2026 |
| Wskaźnik połowów płaskogłowa tygrysiego po badaniu w porównaniu z obszarami kontrolnymi | -75% | Knuckey i in., Marine Environmental Research 2026 |
| Połowy dorsza i plamiaka włokiem na Morzu Barentsa po rozpoczęciu strzelań | około -50% (około -70% wewnątrz obszaru strzelań) | Engås i in., CJFAS 1996 |
| Połów karmazynów na haczyk na jednostkę nakładu podczas emisji | -52,4% | Skalski i in., CJFAS 1992 |
| Połów halibuta czarnego sieciami skrzelowymi podczas strzelań | +132% | Løkkeborg i in., CJFAS 2012 |
| Skutki dla ryb przydennych w eksperymencie na obszarze 2.500 km² | nie wykryto (dni ani miesiące) | Meekan i in., PNAS 2021 |
| Gatunki ryb dennych, których liczebność zmieniła się podczas 100-dniowego badania u Nowej Fundlandii | żaden z 5 najpospolitszych | Nguyen i in., Marine Pollution Bulletin 2025 |
| Gęstość ryb pelagicznych na początku badania, Jezioro Genewskie | ponad 30% niższa | Réalis-Doyelle i in., Scientific Reports 2025 |
| Najdalej zarejestrowany dźwięk działa powietrznego od jego źródła | prawie 4.000 km | Nieukirk i in., JASA 2012 |
| Energia wciąż obecna w odległości 1.300 m od małego działa powietrznego | do 10 kHz | Hermannsen i in., PLOS ONE 2015 |
| Śmiertelność zooplanktonu po przejściach działa powietrznego, Tasmania | z 18% do 40-60% | McCauley i in., Nature Ecology & Evolution 2017; Curtin University 2017 |
| Maksymalna śmiertelność dzikich widłonogów wokół badania w Morzu Północnym | 35,9% | Scientific Reports 2025 (badanie zooplanktonu w Morzu Północnym) |
| Śmiertelność przegrzebków w 120. dniu, cztery przejścia wobec grupy kontrolnej | 17,5% wobec 3,6% (2014) | Day i in., PNAS 2017 |
| Zaburzenia równowagi langust po ekspozycji | utrzymywały się do 365 dni | Day i in., Proceedings of the Royal Society B 2019 |
| Początek urazów u ryb, poziom szczytowy | 206 dB re 1 µPa | NMFS Summary of Recommended Acoustic Thresholds 2025 |
| Tygodniowa śmiertelność widłonogów 10 m od dział powietrznych w porównaniu z grupą kontrolną | o 9% wyższa | Fields i in., ICES Journal of Marine Science 2019 |
| Badania terenowe na dzikich zwierzętach w systematycznym przeglądzie z 2023 roku / w tym dotyczące ryb | 31 / 6 | Affatati i Camerlenghi, Frontiers in Marine Science 2023 |
Metodologia i źródła
- Knuckey et al., Seismic acquisition causes substantial decrease in catch rates of commercially-important fish, Marine Environmental Research 2026
- Engås et al., Effects of seismic shooting on local abundance and catch rates of cod and haddock, Canadian Journal of Fisheries and Aquatic Sciences 1996
- Skalski et al., Effects of sounds from a geophysical survey device on catch-per-unit-effort in a hook-and-line fishery for rockfish, CJFAS 1992
- Løkkeborg et al., Sounds from seismic air guns: gear- and species-specific effects on catch rates and fish distribution, CJFAS 2012
- Bruce et al., Quantifying fish behaviour and commercial catch rates in relation to a marine seismic survey, Marine Environmental Research 2018
- Meekan et al., A large-scale experiment finds no evidence that a seismic survey impacts a demersal fish fauna, PNAS 2021
- Nguyen et al., Examining the effect of intensive seismic surveys on abundance and behaviour of groundfish species, Marine Pollution Bulletin 2025
- King et al., Evaluating the impact of seismic surveying on American plaice movement using acoustic telemetry, Marine Pollution Bulletin 2026
- Rugtveit et al., The effect of seismic shooting on the courtship behaviour of cod, Marine Pollution Bulletin 2026
- Réalis-Doyelle et al., The effect of seismic air gun shots on physiology and behaviour of fish lake communities, Scientific Reports 2025
- Peña et al., Feeding herring schools do not react to seismic air gun surveys, ICES Journal of Marine Science 2013
- McCauley et al., Widely used marine seismic survey air gun operations negatively impact zooplankton, Nature Ecology & Evolution 2017
- Curtin University, komunikat prasowy o tasmańskim badaniu zooplanktonu, 2017
- Śmiertelność i rozmieszczenie zooplanktonu wokół badania sejsmicznego, Scientific Reports 2025
- Fields et al., Airgun blasts used in marine seismic surveys have limited effects on mortality, and no sublethal effects on behaviour or gene expression, in the copepod Calanus finmarchicus, ICES Journal of Marine Science 2019
- Day et al., Exposure to seismic air gun signals causes physiological harm and alters behavior in the scallop Pecten fumatus, PNAS 2017
- Day et al., Seismic air guns damage rock lobster mechanosensory organs and impair righting reflex, Proceedings of the Royal Society B 2019
- Nieukirk et al., Sounds from airguns and fin whales recorded in the mid-Atlantic Ocean, 1999-2009, Journal of the Acoustical Society of America 2012
- Hermannsen et al., Characteristics and propagation of airgun pulses in shallow water, PLOS ONE 2015
- Carroll et al., A critical review of the potential impacts of marine seismic surveys on fish and invertebrates, Marine Pollution Bulletin 2016
- Nowacek et al., Marine seismic surveys and ocean noise: time for coordinated and prudent planning, Frontiers in Ecology and the Environment 2015
- NMFS, Summary of Recommended Endangered Species Act Acoustic Thresholds (Marine Mammals, Fishes, and Sea Turtles), September 2025
- NOAA Fisheries, Marine Mammal Acoustic Technical Guidance and Other Acoustic Tools
- NMFS, Taking Marine Mammals Incidental to Geophysical Surveys in the Atlantic Ocean, Federal Register, 7 grudnia 2018
- NOAA Fisheries, wydane Letters of Authorization, wygasłe przepisy dla Zatoki Ameryki
- Reis-Filho et al., Neglected impacts and modeling uncertainties of seismic surveys on fish and fisheries, Marine Environmental Research 2026
- Affatati and Camerlenghi, Effects of marine seismic surveys on free-ranging fauna: a systematic literature review, Frontiers in Marine Science 2023
- BOEM Environmental Studies Program, Study Profile GM-20-01b, Assessing the Impact of Seismic Airguns on Commercially and Recreationally-important Fish, zrewidowany w 2023 roku
- Uwaga o danych: kilka kluczowych wyników jest starych (Skalski 1992, Engås 1996, Nieukirk 2012) i w tekście oznaczono je jako najnowsze dostępne dane. Dane o zooplanktonie z Tasmanii (z 18% do 40-60%) pochodzą z podsumowania Curtin University dotyczącego pracy McCauley i in.; autorzy badania z Morza Północnego z 2025 roku opisują śmiertelność McCauleya in situ jako około 45%, a własną jako znacznie niższą, ale ich najwyższa wartość (35,9%) została zarejestrowana około 6 km od źródła. Fields i in. 2019 podają 183 dB re 1 µPa² s przy 25 m w Wynikach i 186 dB w Dyskusji; używamy wartości z Wyników. Knuckey i in. 2026 nie mieli randomizowanych danych sprzed badania, a Bruce i in. 2018 przypisują samemu badaniu niewiele z 9 istotnych zmian połowów. Liczba 81 wygasłych Letters of Authorization dla Zatoki pochodzi z bieżącego wykazu, który zmienia się, gdy wygasają lub są dodawane kolejne. Końcowy raport BOEM GM-20-01b miał zostać przekazany w październiku 2024 roku, ale jego profil badania nie wymienia żadnych ukończonych publikacji, a federalne progi dla ssaków morskich mogą zostać zrewidowane po opublikowaniu danych o słuchu płetwala karłowatego.
Ostatnia aktualizacja: 25 października 2026 roku. Aktualizujemy to zestawienie kwartalnie, a kolejnej aktualizacji należy się spodziewać, gdy NOAA Fisheries opublikuje podsumowujący raport z monitoringu za lata 2025-2026 dotyczący badań geofizycznych w Zatoce Ameryki.